Τα πρώτα σημάδια του τοκετού μπορεί να διαφέρουν από γυναίκα σε γυναίκα. Τα συνηθέστερα είναι:

• Τακτικές και ολοένα πιο έντονες συσπάσεις της μήτρας.
• Ρήξη των υμένων (σπάσιμο των νερών).
• Αποβολή του βλεννώδους πώματος.
• Πόνος χαμηλά στην κοιλιά ή στη μέση που γίνεται προοδευτικά πιο έντονος.
• Αίσθημα πίεσης στη λεκάνη.

Σε περίπτωση εμφάνισης αυτών των συμπτωμάτων, είναι σημαντικό να επικοινωνήσετε άμεσα με τον γυναικολόγο σας για οδηγίες.

Ο φυσιολογικός τοκετός εξελίσσεται σε τρία βασικά στάδια:

Ξεκινά με τις τακτικές συσπάσεις της μήτρας, οι οποίες οδηγούν στη σταδιακή διαστολή του τραχήλου μέχρι να ανοίξει πλήρως. Πρόκειται για το μεγαλύτερο σε διάρκεια στάδιο του τοκετού.

Με την πλήρη διαστολή του τραχήλου αρχίζει η φάση της εξώθησης. Με τη βοήθεια των συσπάσεων και τη συνεργασία της μητέρας γεννιέται το μωρό.

Μετά τη γέννηση του νεογνού αποβάλλεται ο πλακούντας και ολοκληρώνεται ο τοκετός. Η μητέρα παρακολουθείται στενά ώστε να διασφαλιστεί η ομαλή ανάρρωσή της.

Η επισκληρίδιος αναισθησία είναι μία σύγχρονη μέθοδος ανακούφισης από τον πόνο του τοκετού.

Χορηγείται από εξειδικευμένο αναισθησιολόγο και μειώνει σημαντικά την αίσθηση του πόνου, επιτρέποντας στη γυναίκα να παραμένει σε εγρήγορση και να συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία του τοκετού.

Η απόφαση για τη χορήγησή της λαμβάνεται εξατομικευμένα, ανάλογα με την πορεία του τοκετού και τις ανάγκες της εγκύου.

Η πρόκληση τοκετού μπορεί να συστηθεί όταν υπάρχει κάποια ιατρική ένδειξη, όπως:

• Παράταση της εγκυμοσύνης πέρα από την αναμενόμενη ημερομηνία τοκετού.
• Ρήξη των υμένων χωρίς έναρξη συσπάσεων.
• Υπέρταση ή προεκλαμψία.
• Σακχαρώδης διαβήτης κύησης ή άλλες παθήσεις της μητέρας.
• Μειωμένη ανάπτυξη του εμβρύου.
• Άλλες καταστάσεις όπου η συνέχιση της εγκυμοσύνης ενδέχεται να αυξήσει τον κίνδυνο για τη μητέρα ή το έμβρυο.

Η απόφαση λαμβάνεται πάντοτε από τον γυναικολόγο μετά από πλήρη αξιολόγηση της κλινικής εικόνας.

Η πρόκληση μπορεί να γίνει με διαφορετικές μεθόδους, ανάλογα με την εβδομάδα κύησης, την κατάσταση του τραχήλου και τη γενική εικόνα της εγκύου.

Οι συνηθέστερες μέθοδοι περιλαμβάνουν:

• Χορήγηση ειδικών φαρμακευτικών ουσιών για την ωρίμανση του τραχήλου.
• Τεχνητή ρήξη των υμένων, όταν ενδείκνυται.
• Χορήγηση ωκυτοκίνης για την πρόκληση ή ενίσχυση των συσπάσεων.

Καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, η μητέρα και το έμβρυο παρακολουθούνται συνεχώς, ώστε να εξασφαλίζεται η μέγιστη δυνατή ασφάλεια και η ομαλή εξέλιξη του τοκετού.